Keinua: MEZU POSITIBOAK ASMATZEN!

   Bideoan ikusi duzun bezala, zeure burua aurrera egin dezan mezu positiboa asma ezazu eta letra polita eta koloreak erabiliz kartel bat egin ezazu.

Bideoa: GEURE BURUA ONDO TRATATUZ

Cuando alguien evoluciona,

También evoluciona todo su alrededor.

Aurrera egiten dugunean,

Gure ingurua aldatu egiten da.

Cuando tratamos de ser mejores de lo que somos,

todo a nuestro alrededor también se vuelve mejor.

Gu garena baino hobeak izaten saiatzen garenean,

gure inguruan dagoen guztia hobea egiten da.

Ipuina: KOLORE ANITZEKO HARRA

Gure ondoan dagoenari ona egiteak bere saria duela esaten dute.

Zuhaitz artean bizi zen kolore anitzeko harrari horrelaxe gertatu zitzaion: Adarretan, hosto samurren artean ibiltzen zen, pozez eta kantuz, alaitasuna nonahi eramanez. Marraskiloekin eta bertako zomorroekin hitz egitea gustatzen zitzaion. Hegaztien artean lagun asko zituen eta horiekin makina bat pasarte eta aholku elkarbanatzen zituen. Horrelaxe pasatzen zituen orduak gure harrak.

Egun batean, ia ia konturatu gabe ekaitz bortitza gertatu eta zuhaitzaren puska bat urpean gelditu zen. Hau gertatu bitartean, zomorro baten garrasi estuak entzun ziren, haizearen eta uraren indarrari aurka egiten ari zitzaion eta larri-larri zebilen. Kolore anitzeko harrak zomorroa ikustean, indar handia eginez gorputza luzatu, zuhaitzari ondo eutsiz eta oreka galtzear zeukala zomorroa salbatzea lortu zuen.

Ekaitza eta gero, naturako Jainkoak kolore anitzeko harrari deitu zion. Naturako Jainkoak besteekiko maitasuna erakusteagatik beste bizitza bat oparitu zion. Hala, kolore anitzeko harra, kolore anitzeko pinpilinpauxa bihurtu zuen. Pinpilinpauxak hegalak ireki eta oihanatik ibili zen ekintza onen balioak nonahi eramanez.

GOGOETA EGIN:

·         On egiteak saririk ematen du, zein sari?

·         Zein ona egin diezaiokegu gure ondoan dagoenari?

·         Inoiz ekintza onaren bat jaso al duzu? Zein ekintza ona?

·         Zer egin dezakegu “pinpilinpauxa” bihurtzeko?

Gogoeta: HOBEA IZATEari ATEA ZABALDU!!!

Atea zabaldu persona hobea izateari.

Atea zabaldu errespetuari.

Atea zabaldu irribarre egitenari.

Atea zabaldu eskolako zure lagunekin konpartitzeari eta elkarbizitzeari.

Atea zabaldu ikasturteaz gozatzeari zentzu guztietean: giro ona sortuz, ikasiz…

Atea zabaldu uste duzunar errespetuz eta beldurrik gabe esateari.

Atea zabaldu bakarrik daudenekin egoteri.

Atea zabaldu gozatzeari.

Atea zabaldu ikasturtea bene-benetan ondo eramateari.

Atea zabaldu taldea egiteari.

Atea zabaldu laguna izatenari.

Atea zabaldu ondokoarekin erlazionatzeari modu egokian.

Jada, hilabete bat daramagu eskolan, gogoeta egin:

lZeri atea zabaldu ikasturte honetan?

lZeri atea zabaldu gure gelan, gure eskolan, eskolako lagunekin eta abarrekin?

Inportantea da lana, etxeko lanak egitea, egunez eguneko ordutegia, ikastea… Eta inportantea da ere gure artean giro ona sortzea ikasturtean zehar, errespetua zainduz, gelako eta eskolako garbitasuna zainduz, lagunak ondo tratatuz eta gurekin dauden pertsonak baloraruz. Irrifar handi baten alde egin beharko genuke hau guztia aurrera atera dadin.

lHau egiteko prest al daude?

lZer egingo zenuke pertsonalki guzti hau aurrera eramateko?

Hasteko ipuina: ATEEN IPUINA

Bazen behin gizon heldu bat oso azkarra zena. Egun guztia kalean zebilen alde batetik bestera. Inork ez zekien oso ondo zertan egiten zuen lan eta familiarik ere bazuen. Oso bakartia zen, eta bere arropa nahiko traketsak... ziren. Trastez beteriko zaku handi-handi batekin zihoan beti; eta bere ondasunik garrantzitsuena zela zirudien. Bertan etxe desberdinetatik hartutako objektuak garraiatzen zituen.

Txikitan bere aitaren lanbidea ikasi zuen, sarraigilea alegia. Ez zegoen ireki ezin zuen aterik. Gainera, aspaldidanik giltzenganako miresmena sentitzen zuen; guztiak ziren harrigarriak berarentzat. Hain ziren txikiak eta sinpleak; baino beraiei esker gauza izugarriak babes zitezkeen. Horregatik, mota guztietako giltzak biltzen hasi zen.

Baina bere aita hil zenean, bere bihotza gogortzen hasi zen; eta maltzurkeriaz jokatzen hasi zen. Bakarrik zegoenez, herri batetik bestera ibiltzen hasi zen eta hutsik ikusten zituen etxeetara sartzen zen. Bertan pasatzen zituen gauak, eta alde egin baino lehen, etxe horretatik objekturen bat hartzen zuen gero horrekin negozioak egiteko.

Egun batean, herri txiki batetara iritsi zen eta zerbaitek atentzioa deitu zion. Bertako biztanle guztiak oso zoriontsuak ziren eta beti irribartsu zebiltzan. Herriaren lorez beteriko plaza bat zegoen, eta erdian iturri polit bat. Honen alde batean, etxe handi eta eder bat ikustren zen. Ez zen udaletxea ez, baino mugimendu handia nabari zen. Bertatik ateratzen ziren pertsona guztiak kaxa handiekin ateratzen ziren. Eta gure sarraigileak ea zer eramango ote zuen galdetzen zion bere buruari. 

Horrexegatik, gau hartan etxe handi horretan sartzen ahalegindu zen. Baina, ez zuen ate hori irekitzeko giltza aproposik. Leihotik sartzen ere saiatu zen, baina alferrik.  Gau osoa pasa zuen mila trikimailu saiatzen, baina ez zegoen modurik. Beraz, leher eginda atearen ondoan loak hartu zuen.

Hurrengo egunean, emakume heldu bat gerturatu zitzaion laguntza eskainiz. Sarraigileak ea zergatik denak hain zoriontsuak ziren galdetu zion.  Emakumeak sekretu bat kontatu zion: “Etxe hau magikoa da eta pozten gaituzten gauzak bukatzen zaizkigunean, hona etortzen gara gehiagoren bila. Etxe hau zoriontasunaren lantegia da, eta denetarik sortzen dute hemen: zoriontasuna, laguntasuna, barkamena, elkarbanatzeko nahia…”

Sarraigilea txunditurik geratu zen bazter batean. Eguna pasa ahala atea irekitzeko ez zela giltzarik ez zela behar konturatu zen. Baina nola demontre irikiko zituen? Denbora luzez begira egon ondoren, bihotzak atera gerturatzen zirenean, hau automatikoki irekitzen zela konturatu zen. Berak ere gauza bera egin zuen, baina atea ez zen ireki. Lehengo emakume bera gerturatu zitzaion eta esan zion: “Gure lantegiko ateak zabaltzeko bihotza pozik izan behar duzu; hori baita gure baldintza bakarra.”

Sarraigileak bere aitaren irudia gogora ekarri zuen. Une horretan begiak malkoz bete zitzaiakion eta negarrari eman zion. Izan ere, azken urteetan izandako hainbat gauzataz damutu zen. Orduan, ateak zabaldu zitzaizkion. Sarraigileak hainbesteko poza sentitu zuen zoriontasunaren lantegian lan egitea erabaki zuela.

Guk horrelako ateak zabaltzeko gai izango al gara? ikasturte honetan zehar maitasuna, ongizatea, laguntasuna eta poztasuna bezalako baloreei ateak zabaltzen saiatuko gara.